Ο Ἀββᾶς Δωρόθεος κάνει μια πολύ βαθιά διάκριση:
Καταλαλιά είναι όταν κάποιος διαδίδει τα σφάλματα ή τις αμαρτίες του άλλου.
Δηλαδή να λέει:
«Είπε ψέματα»,
«Θύμωσε»,
«Έκανε αυτό ή εκείνο…»
Αυτό είναι κουτσομπολιό και εμπαθής συζήτηση για την πτώση του άλλου.
Κατάκριση όμως είναι κάτι ακόμη βαρύτερο.
Είναι όταν δεν μιλάμε απλώς για μια πράξη, αλλά καταδικάζουμε ολόκληρο τον άνθρωπο:
«Αυτός είναι ψεύτης»
«Είναι κακός»
«Είναι ανήθικος»
Τότε δεν κρίνουμε μόνο ένα λάθος…
κρίνουμε την ίδια την ψυχή και ολόκληρη τη ζωή του ανθρώπου.
Και αυτό, λέει ο Άγιος, είναι πολύ μεγάλη αμαρτία.
Μόνο ο Θεός γνωρίζει:
-τον αγώνα του άλλου
-τις πληγές του
-τη μετάνοιά του
-την καρδιά του.
Ο άνθρωπος βλέπει μια στιγμή…
ο Θεός βλέπει ολόκληρη τη ζωή.
Οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν:
-Η κατάκριση γεννιέται από υπερηφάνεια
-Η αγάπη σκεπάζει τα σφάλματα
Η ταπείνωση δεν βιάζεται να κρίνει.
Ο άνθρωπος που γνωρίζει τις δικές του αδυναμίες δυσκολεύεται να καταδικάσει τον άλλον.
Σήμερα η κατάκριση έχει γίνει καθημερινότητα:
-στα λόγια
-στο διαδίκτυο
-στις συζητήσεις
-ακόμη και μέσα στις οικογένειες
Και όμως…
Κάθε φορά που καταδικάζουμε έναν άνθρωπο, ξεχνάμε ότι κι εμείς έχουμε ανάγκη από το έλεος του Θεού.
Προσευχή:
Κύριε, φύλαξε τη γλώσσα και την καρδιά μου από την κατάκριση.
Δίδαξέ με να βλέπω τους άλλους με έλεος και αγάπη και να θυμάμαι τις δικές μου αδυναμίες.
Χάρισέ μου πνεύμα ταπεινώσεως και διάκρισης.
Μην κρίνεις τον άνθρωπο για μια πτώση…
O Θεός ακόμη εργάζεται μέσα στην ψυχή του.
Από τη σελίδα: “Το Περιβόλι του Αγίου Λαζάρου, του Φίλου του Χριστού”