Μητρική μεσιτεία
Η Υπεραγία Θεοτόκος εἶναι πνευματική Μητέρα τῶν Χριστιανῶν, διότι ὁ Υἱός της εἶναι ἀδελφός μας, καθώς εἶπε ὁ ἴδιος «πορεύου πρός τούς ἀδελφούς μου» (Ιωάννου κα 17). Ακόμη είναι Μητέρα τῶν Χριστιανῶν, διότι κοινωνούμε τήν πανάχραντο σάρκα τοῦ Υἱοῦ της κατά Συμεών τόν νέον θεολόγον. Αρα κάθε Χριστιανός εἶναι υἱός κατά χάριν τῆς Παναγίας καί πρεπει νά τήν μακαρίζη, διότι ὑπερβαίνει κατά τήν ἀγάπη καί συμπάθεια, τήν φιλοστοργία καί τά σπλάγχνα, ὅλες τίς φυσικές μητέρες.
Πρέπει να γνωρίζουμε ὅτι ἡ Κυρία Θεοτόκος μεσιτεύει μεταξύ του σαρκωθέντος Ιησοῦ καί τῶν ἀνθρώπων, γιά νά καταφεύγουν σ’ αυτήν όλοι ὅσοι ἔχουν ἀνάγκη καί νά λαβαίνουν τά αἰτήματά τους.
Ο ἅγιος Γερμανός λέει ότι χωρίς τήν βοήθεια τῆς Θεοτό κου κανείς δέν θά ἦταν πνευματικός, κανείς δέν θά γνώριζε τόν Θεό, κανείς δέν θά σωζόταν, κανείς δέν θά εὕρισκε ἔλεος. Αὐτή δίνει καιρό μετα- νοίας στόν ἁμαρτωλό καί στόν ἀδιόρθωτο. Γι’ αὐτό ὁ θλιβόμενος σ’ αυτήν καταφεύγει, ὁ ἄρρωστος σ’ αυτήν προσκολλάται, ὁ πολεμούμενος πίσω ἀπ’ αὐτήν ὀχυρώνεται, αυτή μεταβάλλει τό θυμό-ὀργή- θλίψη τῶν πονηρῶν ἀγγέλων, αυτή μεταστρέφει τήν ἀπειλή καί καταδίκη, διότι αγαπά πολύ τό γένος τῶν Χριστιανῶν. Γι’ αὐτό ὁ λαός τῶν Χριστιανῶν μέ δισταγμό ἀποτείνεται στόν Θεό, ἐνῶ μέ θάρρος αυτήν παρακαλεῖ καί τῆς ἔχει ἐμπιστοσύνη.
Καί κατά τόν Γρηγόριο Παλαμᾶ ἡ Παναγία εἶναι τό σύνορο τῆς κτιστής καί ἄκτιστης φύσεως, κανείς δέν μπορεῖ να πλησιάση τόν Θεό παρά μόνο μέσω αὐτῆς καί τοῦ ἐξ αὐτῆς τεχθέντος. Καί τίποτε δέν μᾶς δωρίζει ὁ Θεός παρά μόνο μέσω αὐτῆς. (ιε’ 464).
Μέσω τῆς Θεοτόκου πρέπει νά ἱκετεύουμε τόν Χριστό, πού γεννήθηκε ἀπ’ αὐτήν. Καθώς διά τῆς παραβάσεως τοῦ ᾿Αδάμ τό ἀνθρώπινο γένος ἁμάρτησε στον Θεό καί Πατέρα καί συμφιλιώθηκε μέ Αὐτόν μέσω τοῦ Κυρίου μας Ιησού Χριστοῦ (Ρωμαίους ε΄ 10), ἔτσι καί ὅταν ἁμαρτάνουμε και γινόμαστε έχθροί τοῦ Χριστοῦ, δέν μποροῦμε μέ ἄλλο μέσο ν’ ἀπολαύσουμε τη συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν μας καί νά συμφιλιωθοῦμε μέ Αὐτόν, παρά μόνο μέσω τῆς Παναχράν- του καί ἀγαπημένης του Μητέρας, διά τῆς ὁποίας κατατρο- πώνουμε καί τούς ἐχθρούς μας Δαίμονες. (ιε΄ 319).
Κατά τόν Μελωδό τῆς Πεντηκοστής (εἱρμός θ΄ ὠδῆς), ἡ Παρθένος δέν ἔδωσε ἀλλά δάνεισε σάρκα στον «παντεχνήμονα» (παντεργάτην) Λόγον, γιά νά φανερώση ότι ή Θεοτόκος μέ αὐτό τό δάνειο ἔκαμε τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ χρεώστην εἰς αὐτήν. Εδανείσθη ὄχι δάνειο εξωτερικό, τό ὁποῖο εύκολα επιστρέφεται καί τελειώνει ή σχέση δανειστού- χρεώστου, ἀλλά ἐσωτερικό, ἀπό τά φυσικά καί πάναγνα αἵματα τῆς Θεοτόκου. Καί σάν φυσικό δάνειο είναι παντοτινό, για αὐτό ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ εἶναι παντοτινός χρεώστης στήν Μη- τέρα Του.
᾿Από αὐτά συμπεραίνουμε ὅτι, ἐπειδή ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ εἶναι χρεώστης στη Μητέρα Του, γι’ αυτό χρεωστικῶς ἔπρε πε νά τήν δοξάση μέ ὅλες τίς θεοπρεπείς δόξες καί τιμές πρῶτον, καί δεύτερον χρεωστικῶς πρέπει νά εἰσακούη τίς ἱκεσίες καί αἰτήσεις της Μητέρας Του.
Εἶδες δόξες, ἀγαπητέ; εἶδες μεγαλεῖα τῆς Παρθένου; Πρόστρεχε λοιπόν μέ εὐλάβεια καί πίστη σ’ αυτήν καί δι’ αὐτῆς θά λάβης ἀπό τόν Θεό τά πρός σωτηρίαν αἰτήματά σου (ιε΄ 548).
Ιερομόναχος Μάξιμος – Άγιον Όρος
Από το βιβλίο «Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ»