“Οἱ δικές μας οἱ θάλασσες…”Ἀπὸ τὰ μικρά μας τὰ χρόνια, τὰ χρόνια τὰ παιδικά, φέγγει μέσα στὴν ψυχὴ ἡ θάλασσα ποὺ πρωτογνώρισα, ὅταν γιὰ πρώτη φορὰ μὲ ἀγκάλιασε, ὡς ἄλλη μάνα, καὶ κάθε καλοκαίρι μοῦ χάριζε στιγμὲς εὐλογίας καὶ ἀνείπωτης ὁμορφιᾶς. Ἦταν ἡ θάλασσα τοῦ νησιοῦ μου, τοῦ τόπου μου, τὸ πάντιμο δῶρο τοῦ Θεοῦ στοὺς συντοπίτες μου, στοὺς δικούς μου ἀνθρώπους. Γιατὶ μὲ τὴ θάλασσα ζοῦσαν, ἀφοῦ καθημερινὰ τὴν ἀγνάντευαν -σὲ ὅποιο καιρὸ ταξίδευε στὸ Χρόνο- μὲ αὐτὴν περίμεναν νὰ ἐπικοινωνήσουν μὲ τὸ ἔξω κόσμο, σ’ ἐκείνη δούλευαν οἱ περισσότεροι νὰ ζήσουν (ψαράδες, ναυτικοί, ναυπηγοὶ κ.ἄ.).Ὅμως κάθε καλοκαίρι αὐτὴ ἡ θάλασσα γίνεται μιὰ τρυφερὴ ἀγκαλιά, ἕνα μητρικὸ χάδι ποὺ διαπερνᾶ ὅλο τὸ εἶναι καὶ τὸ νανουρίζει μέσα σὲ λίκνισμα ἁπαλό, θεραπευτικό, ὐπέροχο. Γιατὶ ἀφαιρεῖ ἀπὸ πάνω σου κάθε ἶχνος βαρβαρότητας καὶ σκοτοδίνης καὶ σὲ ἀναπλάθει στοργικά, μητρικά, ἐξαίσια…(Τώρα ποὺ τὰ χρόνια πέρασαν καὶ ἡ θάλασσα μακραίνει ὅσο πάει, αὐτή της τὴν μητρικὴ στοργή δὲν τὴ λησμονᾶς, ὅπως δὲ λησμονᾶς κι ἐκείνη τὴς Μάνας σου…).Ἀρχὲς Σεπτεμβρίου 2018π. Κ.Ν. Καλλιανόςhttps://anastasiosds.blogspot.comΚοινοποιήστε: Εκτύπωση(Ανοίγει σε νέο παράθυρο) Εκτύπωση Email a link to a friend(Ανοίγει σε νέο παράθυρο) Email Share on Facebook(Ανοίγει σε νέο παράθυρο) Facebook Share on X(Ανοίγει σε νέο παράθυρο) X Share on LinkedIn(Ανοίγει σε νέο παράθυρο) LinkedIn Share on Pinterest(Ανοίγει σε νέο παράθυρο) Pinterest Μου αρέσει αυτό:Like Loading…Σχετικά Πλοήγηση άρθρωνΤα δυο μαχαίρια! «Μη στενοχωριέσαι, παιδί μου, άκουσα το αίτημά σου»
