ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΤΙΚΟ ΜΑΣ ΟΝΟΜΑ ΕΧΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΑΞΙΑ
Το όνομα που λάβαμε την ημέρα του Αγίου Βαπτίσματός μας δεν είναι ένα απλό ανθρώπινο στοιχείο, ούτε μια τυπική καταγραφή σε κάποιο χαρτί.
Είναι όνομα δοσμένο μέσα στην Εκκλησία, μπροστά στον Θεό, με την ευλογία του ιερού Μυστηρίου. Με αυτό το όνομα εισήλθαμε στο σώμα της Εκκλησίας. Με αυτό το όνομα γίναμε μέλη Χριστού. Με αυτό το όνομα μας παρέδωσαν οι γονείς και οι ανάδοχοί μας στην αγκαλιά του Θεού.
Γι’ αυτό το βαπτιστικό μας όνομα έχει ιδιαίτερη αξία. Δεν είναι τυχαίο. Συνήθως είναι το όνομα ενός Αγίου ή μιας Αγίας, που γίνεται πνευματικός μας προστάτης, παράδειγμα ζωής, μεσίτης και βοηθός στον αγώνα μας.
Όταν λέμε το όνομά μας, δεν λέμε απλώς πώς μας φωνάζουν οι άνθρωποι. Θυμόμαστε ποια ευλογία κουβαλάμε, ποια πνευματική κληρονομιά έχουμε, ποιον Άγιο καλούμαστε να τιμήσουμε και, όσο μπορούμε, να μιμηθούμε.
Στην Εκκλησία το όνομα έχει μεγάλη σημασία. Με το βαπτιστικό μας όνομα μνημονευόμαστε στην Προσκομιδή, στη Θεία Λειτουργία, στα ιερά Μυστήρια, στις προσευχές υπέρ υγείας και σωτηρίας. Με αυτό το όνομα μας γνωρίζει η εκκλησιαστική κοινότητα. Με αυτό το όνομα μας παραδίδει η Εκκλησία στη χάρη του Θεού.
Βεβαίως, μέσα στην οικογένεια και στην καθημερινότητα μπορεί να υπάρχουν χαϊδευτικά ονόματα, που εκφράζουν τρυφερότητα, οικειότητα και αγάπη. Αυτό από μόνο του δεν είναι κακό, όταν γίνεται με διάκριση και μέτρο. Όμως άλλο πράγμα είναι ένα χαϊδευτικό μέσα στο σπίτι και άλλο να αντικαθιστά πλήρως το βαπτιστικό μας όνομα, να το εξαφανίζει, να το υποτιμά ή να μας κάνει να ντρεπόμαστε γι’ αυτό.
Δεν πρέπει να φτάνουμε στο σημείο να μη γνωρίζει κάποιος ποιο είναι το πραγματικό βαπτιστικό του όνομα. Δεν πρέπει να θεωρούμε το όνομα του Αγίου μας «παλιό», «βαρύ», «ξεπερασμένο» ή «άβολο», και να το αλλάζουμε για να ακουγόμαστε πιο σύγχρονοι ή πιο αρεστοί.
Το όνομα του Βαπτίσματος είναι τιμή. Είναι ευλογία. Είναι πνευματική ταυτότητα. Είναι σύνδεσμος με τον Ουρανό.
Και ας μην ξεχνούμε κάτι πολύ σημαντικό: μαζί με το όνομα έχουμε και ευθύνη. Όταν κάποιος λέγεται Νικόλαος, Δημήτριος, Γεώργιος, Μαρία, Παρασκευή, Ελένη, Αικατερίνη, Αναστάσιος ή φέρει οποιοδήποτε όνομα Αγίου, δεν φέρει απλώς έναν ήχο. Φέρει μια μνήμη ιερή. Φέρει μια πρόσκληση να ζήσει με πίστη, καθαρότητα, μετάνοια, αγάπη και σεβασμό προς τον Θεό.
Το βαπτιστικό μας όνομα μάς θυμίζει ότι δεν ανήκουμε μόνο στον κόσμο, αλλά και στον Χριστό. Μας θυμίζει ότι η ζωή μας δεν είναι μόνο καθημερινότητα, εργασία, υποχρεώσεις και μέριμνες, αλλά πορεία προς τη Βασιλεία του Θεού. Μας θυμίζει ότι έχουμε Άγιο προστάτη, έχουμε παράδειγμα, έχουμε πρεσβεία, έχουμε ευλογία.
Γι’ αυτό καλό είναι να διδάσκουμε και στα παιδιά μας να αγαπούν το βαπτιστικό τους όνομα. Να γνωρίζουν τον Άγιό τους. Να μαθαίνουν πότε εορτάζουν. Να ανάβουν ένα κερί την ημέρα της εορτής τους. Να κοινωνούν, να εκκλησιάζονται, να προσεύχονται και να αισθάνονται ότι το όνομά τους δεν είναι βάρος, αλλά δώρο.
Τα χαϊδευτικά περνούν.
Οι μόδες αλλάζουν.
Οι ανθρώπινες συνήθειες μεταβάλλονται.
Το όνομα όμως που λάβαμε στο Άγιο Βάπτισμα μένει ως ευλογία.
Ας μην το αλλοιώνουμε.
Ας μην το ξεχνάμε.
Ας μην το ντρεπόμαστε.
Ας το τιμούμε με τη ζωή μας.
Διότι το βαπτιστικό μας όνομα δεν είναι απλώς το όνομα με το οποίο μας φωνάζουν οι άνθρωποι. Είναι το όνομα με το οποίο μας παρέλαβε η Εκκλησία. Είναι το όνομα με το οποίο προσεύχεται για εμάς. Είναι το όνομα που συνδέεται με την πίστη μας, με τον Άγιό μας και με την ευλογία του Θεού.
π. Δημήτριος Αργύρης, Πρωτοπρεσβύτερος