Το μικρό βασίλειο κάθε ανθρώπου
~π. Αλέξανδρος Σμέμαν
«Σε κάποιο μέρος, ακόμα και σε ένα μοναχικό δωμάτιο, κάθε άνθρωπος, σε κάποιο σημείο της ζωής του έχει το δικό του μικρό βασίλειο. Μπορεί να είναι μια κόλαση και ένας τόπος προδοσίας, ή μπορεί και όχι. Πίσω από κάθε παράθυρο πορεύεται ένας μικρός κόσμος. Πόσο αυτό γίνεται φανερό, όταν ταξιδεύοντας με το σιδηρόδρομο τη νύχτα προσπερνάει κανένας μυριάδες από φωτισμένα παράθυρα. Πίσω από το καθένα τους η πληρότητα της ζωής είναι μια δοσμένη δυνατότητα, μια υπόσχεση, ένα όραμα. Αυτό εκφράζουν τα στεφάνια πως εδώ είναι η αρχή ενός μικρού βασιλείου, που μπορεί να γίνει κάτι σαν το αληθινό Βασίλειο.
Η ευκαιρία θα χαθεί, μπορεί ακόμα και σε μία νύχτα, αλλά τη στιγμή αυτή παραμένει μία ανοιχτή δυνατότητα. Ωστόσο ακόμα αφού χαθεί και ξαναχαθεί πάλι χίλιες φορές, όταν δυο άνθρωποι εξακολουθούν να μένουν κοντά ο ένας στον άλλον, είναι αληθινά ο ένας για τον άλλον βασιλιάς και βασίλισσα. Και ύστερα από 40 ολόκληρα χρόνια ο Αδάμ μπορεί ακόμα να στραφεί και να κοιτάξει την Εύα του να στέκει πλάι του, σε μια ενότητα και οι δυο τους, που κατά κάποιο μικρό ποσοστό τουλάχιστον, διαλαλεί την αγάπη της Βασιλείας του Θεού.
Στον κινηματογράφο και στα περιοδικά η εικόνα του Γάμου είναι πάντα ένα νεαρό ζευγάρι. Αλλά μια φορά στο φως της θαλπωρής ενός φθινοπωρινού απογεύματος, αντίκρισα στο κάθισμα μιας δημόσιας πλατείας σ’ ένα φτωχικό προάστιο του Παρισιού, ένα γέρικο ζευγάρι, δύο ανθρώπους φτωχούς. Κάθονταν πιασμένοι από το χέρι αμίλητοι. Χαίρονταν το χλωμό φως της θερμής ζεστασιάς της εποχής. Αμίλητοι.
Όλες οι λέξεις είχαν ειπωθεί. Όλο το πάθος είχε ξοδευθεί. Όλες οι μπόρες είχαν ειρηνεύσει. Η ζωή ολόκληρη βρισκόταν πίσω τους και όμως ολόκληρη βρισκόταν τώρα παρούσα σε αυτή τη σιωπή, σε αυτό το φως, σε αυτό το θάλπος, σε αυτό το σιωπηλό πιάσιμο των χεριών. Παρούσα και ετοιμασμένη για την αιωνιότητα, ωριμασμένη για τη Χαρά. Η εικόνα αυτή στάθηκε για μένα το όραμα του Γάμου και της ουράνιας ομορφιάς του».
Αυτή η ιδέα ότι το μικρό βασίλειό μας, του καθενός, μπορεί κάποια στιγμή να γίνει Βασίλειο, είναι πάλι εικόνα παρμένη από τη Θεία Λειτουργία. Γιατί στη Θεία Λειτουργία και σήμερα και παντού όπου έγινε Λειτουργία, είμαστε 50, 100, 200 άνθρωποι μαζί, όπου ο καθένας κουβαλάει τα μυαλά του, τις νοοτροπίες του, τα βάσανά του κ.λπ..
Αλλά είμαστε εκεί συναγμένοι και δοξάζουμε τη Βασιλεία του Θεού, (Ευλογημένη η Βασιλεία κ.λπ.), ακριβώς με την πρόθεση να γίνουμε, αυτό το συγκεκριμένο σώμα ανθρώπων, μια προεικόνιση της Βασιλείας του Θεού. Και δεν θα είναι μια μόνιμη κατάσταση αυτή, αγωνιζόμενοι είμαστε όλοι, αλλά έστω για λίγο, να υπάρξουν τέτοιες στιγμές εμπειρίας.
Γι’ αυτό και ισχύουν όσα γνωρίζουμε σχετικά με τη συγχώρεση και την αγάπη ως προϋποθέσεις για τη Θεία Ευχαριστία. Διότι στη Βασιλεία του Θεού θα υπάρχει μόνο αγάπη και αδελφοσύνη, καμία μνησικακία. Λοιπόν είναι εικονισμός της Βασιλείας και σιγά σιγά μεταμόρφωση προς την κατεύθυνση της Βασιλείας του Θεού..
Με των καιρών τα κύματα- Εκδόσεις Επιστροφή