Τυχαίο ή Θεϊκή πρόνοια;
Κάποτε, όταν εξομολογούσα επάνω στον κυρίως ναό, συνέβαινε να έρχονται άνθρωποι να προσκυνήσουν και όταν έβλεπαν ότι κάποιοι περίμεναν για εξομολόγηση κάθονταν και εκείνοι. Μία από αυτές τις φορές ήρθε και μια νεαρή κοπέλα που δεν είχε καμία ιδέα για το μυστήριο. Προσκύνησε, είδε τον κόσμο και ρώτησε τι περιμένουν όλοι. Νόμιζε πως θα ξεκινούσε κάποια ακολουθία.
Όταν της εξήγησαν, αποφάσισε να μείνει.
Αφού περιμένει τόσος κόσμος, κάτι καλό θα είναι σκέφθηκε, ευκαιρία είναι να κάνω και κάτι για την ψυχή μου.
Όμως, μη συνηθισμένη στην πολύωρη αναμονή και μάλιστα σε εκκλησιαστικό χώρο, δυσανασχέτησε και σηκώθηκε να φύγει.
Μπορεί να μοιάζει με αστείο…όμως το περιστατικό που της συνέβη, έμελλε να αποδειχθεί σωτήριο για την ψυχή της.
Την ώρα λοιπόν που σηκώνεται βιαστικά να φύγει έχοντας εξαντλήσει κάθε σταγόνα ανθρώπινης υπομονής… πιάνεται η ζακέτα της από το χερούλι της καρέκλας και την τραβάει ξανά κάτω. Στην απεγνωσμένη της προσπάθεια να λυθεί κοκκίνισε από ντροπή. Έτσι, θεωρώντας η ίδια ότι ο Θεός δεν ήθελε να φύγει, παρέμεινε μέχρι την ώρα που εισήλθε στο μεγάλο και ιερό μυστήριο της Εξομολογήσεως.
Μέχρι σήμερα είναι συνεπέστατη στο μυστήριο, έχοντας αλλάξει ριζικά τη ζωή της προς το καλύτερο