Τό θαυμαστό κάλλος τῆς Παναγίας
Ο Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας πλέκοντας τό ἐγκώμιο τῆς ασύλληπτης ἁγνότητας τῆς Παναγίας ἐξηγεῖ ὅτι ἡ ἀγάπη Της πρός τό Θεό ὑπῆρξε τόσο ισχυρή, ὥστε μπόρεσε νά ἀπορροφήσει κάθε ἄλλο στοιχεῖο ξένο πρός αὐτή. ᾿Αναφέρει χαρακτηριστικά:
«Βίος πανάμωμος, ζωή πάναγνη, ἄρνηση κάθε κακίας, ἄσκηση ὅλων τῶν ἀρετῶν, ψυχή ἀπό τό φῶς καθαρώτερη, σῶμα ἐντελῶς πνευματικό, λαμπρότερο από τόν ἥλιο, ἀπό τόν οὐρανό καθαρώτερη, ἀπό τούς χερουβικούς θρόνους ἱερότερη, φτερούγισμα νοῦ, πού δέν δειλιάζει μπροστά σε κανένα ὕψος, πού ξεπερνᾶ ἀκόμη καί τά φτερά τῶν ἀγγέλων· θεῖος ἔρωτας, πού ἀπορρόφησε καί ἀφομοίωσε κάθε ἄλλη ἐπιθυμία τῆς ψυχῆς. Κτῆμα τοῦ Θεοῦ, ἔνωση μέ τό Θεό, πού δέν χωρεῖ σέ καμιά ἀνθρώπινη σκέψη.
Ἔτσι, ἔχοντας στολίσει μέ τέτοιο κάλλος καί τό σῶμα καί τήν ψυχή Της, κατορθώνει νά ἑλκύσει πάνω Της τό βλέμμα τοῦ Θεοῦ. Και ἀναδεικνύοντας, χάρη στη δική Της ώραιότητα, τίμια καί εὐγενή ολόκληρη τήν ἀνθρώπινη φύση, κατέκτησε τόν ᾿Απαθή. Καί ἔγινε ἄνθρωπος ἐξαιτίας τῆς Παρθένου Ἐκεῖνος, πού ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτίας ήταν στούς ἀνθρώπους μισητός».
Από το βιβλίο του Αρχιμ. Καλλίστρατου Λυράκη “Η ΠΑΡΘΕΝΟΜΗΤΩΡ”