Τὸ πάθος καὶ ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀλληλένδετα καὶ ἀλληλοσυμπληρούμενα γεγονότα
Ἡ δυσπιστία τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου
ἀφορᾶ κυρίως στὴν ἀνάσταση
τῶν νεκρῶν σωμάτων.
Κι αὐτό, γιατὶ ἀγνοεῖ ὅτι ὁ θάνατος,
αὐτὸ «τὸ ὀφειλόμενο ἐπιτίμιο»,
εἶχε δύναμη καὶ καταλυτικὴ ἰσχὺ
μέχρι ἐκεῖνο τὸ γλυκοχάραγμα
«τῆς μιᾶς τῶν Σαββάτων»,
τότε ποὺ οἱ γυναῖκες βρῆκαν
τὸν Τάφο τοῦ Χριστοῦ «κενό» (Μάρκ. 16, 2).
Γιατὶ ὁ Ἀναστημένος Χριστὸς
κατέλυσε τὸν θάνατο καὶ
«ἤνοιξε πάλι παραδείσου τὰς πύλας».
Ἐκείνη τὴν αὐγή, ὁ ἐξόριστος Ἀδὰμ
πέρασε ἄκοπα στὴν ἀντίπερα ὄχθη,
πατώντας στὸν Σταυρό,
στὴ «γέφυρα τῆς Ζωῆς»,
ἀκολουθώντας τὸν Ἀναστάντα Θεόν-Λόγον.
Τὸ πάθος καὶ ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ
εἶναι ἀλληλένδετα καὶ
ἀλληλοσυμπληρούμενα γεγονότα,
μὲ τὰ ὁποῖα κορυφώνεται
τὸ κοσμοσωτήριο ἔργο
τῆς ἐπὶ γῆς παρουσίας Του.
Ὅπως ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι
ἐπακόλουθο τοῦ Σταυρικοῦ θανάτου Του,
ἔτσι καὶ τὸ πέρασμα τοῦ ἀνθρώπου
ἀπὸ τὴν ἐπίγεια ζωὴ πρὸς τὴν αἰωνιότητα
δὲν εἶναι ἀφανισμός,
ἀλλὰ ὑπέρβαση τῆς ἐπίγειας φθορᾶς
καὶ «ἔνδυση τῆς ἀφθαρσίας».
Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίου Ἰωάννου Προδρόμου Καρέα
Προσδοκῶ ἀνάσταση νεκρῶν (ἀπόσπασμα)
Ἀφιέρωμα: “Ἀνάστασις νεκρῶν – Καύση ἢ ταφή;”
Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία, Τεῦχος 387, Ἀπρίλιος 2026