~Γεωργίου Δροσίνη
Τώρα ποὺ θὰ φύγω καὶ θὰ πάω στὰ ξένα, καὶ θὰ ζοῦμε μῆνες, χρόνους χωρισμένοι, ἄφησε νὰ πάρω κάτι κι ἀπὸ σένα, γαλανὴ πατρίδα, πολυαγαπημένη. ἄφησε μαζί μου φυλαχτὸ νὰ πάρω, γιὰ τὴν κάθε λύπη, κάθε τί κακό, φυλαχτὸ ἀπ᾿ ἀρρώστεια, φυλαχτὸ ἀπὸ Χάρο, μόνο λίγο χώμα, χώμα ἐλληνικό!
Χώμα δροσισμένο μὲ νυχτιᾶς ἀγέρι, χώμα βαφτισμένο μὲ βροχὴ τοῦ Μάη, χώμα μυρισμένο ἀπ’ τὸ καλοκαίρι, χώμα εὐλογημένο, χώμα ποὺ γεννάει μόνο μὲ τῆς Πούλιας τὴν οὐράνια χάρη, μόνο μὲ τοῦ ἤλιου τὰ θερμὰ φιλιά, τὸ μοσχάτο κλήμα, τὸ ξανθὸ σιτάρι, τὴ χλωρὴ τὴ δάφνη, τὴν πικρὴν ἐλιά!
Χώμα τιμημένο, πὄχουν ἀνασκάψει γιὰ νὰ θεμελιώσουν ἕναν Παρθενώνα, χώμα δοξασμένο, πὄχουν ροδοβάψει αἵματα στὸ Σούλι καὶ στὸ Μαραθώνα χώμα πόχει θάψει λείψαν᾿ ἀγιασμένα ἀπ’ τὸ Μεσολόγγι κι ἀπὸ τὰ Ψαρά, χώμα ποὺ θὰ φέρνη στὸν μικρὸν ἐμένα θάρρος, περηφάνια, δόξα καὶ χαρά!
Θὲ νὰ σὲ κρεμάσω φυλαχτό στὰ στήθια κι ὅταν ἡ καρδιά μου φυλαχτὸ σὲ βάλη ἀπὸ σὲ θὰ παίρνη δύναμη βοήθεια μὴν τὴν ξεπλανέσουν ἄλλα ξένα κάλλη. ἡ δική σου χάρη θὰ μὲ δυναμώνη κι ὅπου κι ἂν γυρίσω κι ὅπου κι ἂν σταθώ, σὺ θὲ νὰ μοῦ δίνης μιὰ λαχτάρα μόνη: Πότε στὴν Ἑλλάδα πίσω θεναρθώ!
Κι ἂν τὸ ριζικό μου – ἔρημο καὶ μαύρο -μοῦ’ γράψε νὰ φύγω καὶ νὰ μὴ γυρίσω, τὸ στερνό συχώριο εἰς ἐσένα θάβρω, τὸ στερνό φιλί μου θὲ νὰ σοῦ χαρίσω! Ἔτσι, κι ἂν σὲ ξένα χώματα πεθάνω, καὶ τὸ ξένο μνῆμα θάναι πιὸ γλυκό σὰ θαφτῆς μαζί μου, στὴν καρδιά μου ἐπάνω,
χῶμα ἀγαπημένο, χώμα ἑλληνικό!