Η υπεραγία Θεοτόκος στον π. Ιωακειμ Σπετσιέρη: “Ὅποιος ἔχει τήν ἐλπίδα του σέ μένα, δέν φοβᾶται οὔτε σ’ αὐτή τή ζωή οὔτε στήν ἄλλη…”
Αρχιμανδρίτης Ιωακείμ Σπετσιέρης (1858-1943)
Γεννήθηκε στην Κεφαλληνία. Στη νηπιακή του ηλικία θεραπεύθηκε θαυματουργικώς υπό τῆς Κυρίας Θεοτόκου στο ναό της, όπου βρίσκεται ή θαυματουργός εἰκόνα «Δραπανιώτισσα». Επειδή ἐμποδίζετο ἀπό τούς οικείους του, κατόρθωσε μετά πολλές περιπέτειες να φτάση στο Αγιον Ορος καί ὑποτάχτηκε στον Γέροντα τῆς Καλύβης Αγίων Αναργύρων στη Νέα Σκήτη. Μετά ἀπό ἕνα ἔτος αύστηρής δοκιμασίας έγινε Μοναχός.
Η αυστηρότητα στη δίαιτα και το φιλάσθενο του νέου κλόνισαν σοβαρά τήν υγεία του ἄρχισε πόνος στο στήθος καί αιμόπτυση σταθερή. Ἡ ἀσθένεια κράτησε πέντε χρόνια καί, ἐκτός τῶν σωματικών πόνων, προκαλούσε πολλή σύγχυση λογισμῶν καί ἀπελπισία μεγάλη, ὥστε ἔφτασε στο σημεῖο ὁ νεαρός π. Ιωακείμ να παρακαλῆ τήν Κυρία μας Θεοτόκο μᾶλλον ν’ ἀποθάνη παρά να συνεχιστή ἡ ἀθλία αυτή κατάσταση. Οι Γέροντες τῶν ἡμερῶν ἐκείνων ἀγνοοῦσαν τή λέξη «ἀσθένεια» καί «οίκονομία».
Ἡ πρόνοια ὅμως τῆς Κυρίας Θεοτόκου δέν τόν ἐγκατέλειψε. Γράφει στα απομνημονεύματά του: «Ήμουν σε άναστάτωση λογισμῶν καί εἶχα ἀφόρητο πόνο στο στήθος. Εγειρα λίγο πίσω στο κάθισμά μου ν’ ἀναπαυθῶ καί παρακαλώντας τήν γλυκύτατη Παναγία μας, τήν ἐλπίδα τῶν ἀπηλπισμένων, μέ πῆρε λίγο ὁ ὕπνος, καί ξαφνικά έλαμψε μπροστά μου φῶς πολύ, πού μόλις μποροῦσα νά τό ἀντικρύσω, καί μετά τό λαμπρότατο αὐτό φῶς εἶδα τή Δέσποινά μας Θεοτόκο, καί τό ἄχραντο πρόσωπό της καί τά ενδύματά της ἀκτινοβολοῦσαν ἀφάνταστα. Έβλεπα με θαυμασμό τό ἐξαίσιο θέαμα, ἐνῶ τό θεῖον αὐτό φῶς μέ ἅρπαξε καί μέ ἔφερε στα δεξιά τῆς Κυρίας μας Θεοτόκου. Καί ἡ Πανάμωμος ἄν πλωσε το χέρι της καί μοῦ ἔδειξε· «βλέπεις;» μοῦ εἶπε. Καὶ πράγματι, εἶδα τό σῶμα μου ύπτιο στο πάτωμα καί ἀπό τό στόμα μου πρόβαλλαν δύο κρίνοι με φύλλα ξιφοειδή, μακριά καί καμπύλα. Στο κάθε φύλλο με χρυσά γράμματα ήταν γραμμένα: «Ὑπεραγία Θεοτόκε». Τά εἶδα καί τά διάβασα εὐκρινῶς καί ή Κυρία Θεοτόκος μου είπε: «ὁ ἕνας κρίνος εἶναι τῆς ψυχῆς καί ὁ ἄλλος τοῦ σώματος. Ὅποιος ἔχει τήν ἐλπίδα του σέ μένα, δέν φοβᾶται οὔτε σ’ αὐτή τή ζωή οὔτε στήν ἄλλη».
Μόλις είπε αυτά ἔφυγε κι ἐγώ βρέθηκα πάλι ἀκουμπισμένος στο κάθισμά μου. Αρρητη χαρά καί οὐράνια γλυκύτητα πλημμύρισε τήν καρδιά μου, καί ἀπό τότε ἔπαυσαν οἱ λογισμοί. “Αν καί διελύθη ή σύγχυση τῶν λογισμῶν, ἡ ἀσθένεια ὅμως δέν παρήλθε, ἀλλά μᾶλλον ἐπεδεινοῦτο, καί ἄρχισα να σκέπτομαι μήπως ὑπῆρχε ἄλλο σχέδιο της Θείας Προνοίας, κρυμμένο πίσω ἀπ’ αὐτήν τήν ταλαιπωρία»…
Από το βιβλίο”Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ” ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ-ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ