Θαυμάζοντας, ο Άγιος Νήφων, το πέλαγος της Θείας αγάπης, διηγείτο στο πνευματικό του παιδί, τον Άγιο Επιφάνιο: -Σκέψου, παιδί μου, ότι κάποτε στα χρόνια της αγνοίας μου, που έπεσα σε μεγάλη αμαρτία, παρουσιάστηκε μπροστά μου ο Ίδιος ο Κύριος και με προειδοποίησε ότι με αυτά που κάνω δεν θα σωθώ. Εγώ έπεσα αμέσως στα άχραντα πόδια Του και καταφιλώντας τα ψιθύρισα με πόνο ψυχής: -Κύριε, ούτε στο άπειρο Σου έλεος θα βρω σωτηρία;Κι Εκείνος, νικημένος από την άμετρη φιλανθρωπία Του, με ανασήκωσε και μου είπε σπλαχνικά: -Ναι! Θα βρεις σωτηρία στο έλεος μου. Μόνο όσες φορές πέφτεις, γύριζε σε μένα με ταπείνωση, λέγοντας «ήμαρτον, ελέησόν με!», κι εγώ θα σου θεραπεύω τα πάθη και θα σου παραστέκομαι βοηθός. Έτσι μου είπε ο γλυκύς στο έλεος και άφατος στους οικτιρμούς Ιησούς και χάθηκε από τα μάτια μου.
Πέτρου Ιερομονάχου (Μαθητής Αγίου Νήφωνος), Ένας ασκητής επίσκοπος, Άγιος Νήφων ο Κωνσταντιανής, Εκδόσεις Αστήρ.