Χω­ρίς υπο­μο­νή δεν φτά­νει ο άν­θρω­πος σε μέ­τρα αρε­τής και τε­λειό­τη­τας

Χω­ρίς υπο­μο­νή δεν φτά­νει ο άν­θρω­πος σε μέ­τρα αρε­τής και τε­λειό­τη­τας

Η ζωή του αν­θρώ­που, παι­δί μου, εί­ναι θλί­ψη, διό­τι εί­ναι στην εξο­ρία. Μη ζη­τάς τέ­λεια ανά­παυ­ση.

Ο Χρι­στός μας σή­κω­σε τον σταυ­ρό, και εμείς πρέ­πει να τον ση­κώ­σου­με. Αν υπο­μέ­νου­με όλες τις θλί­ψεις, βρί­σκου­με Χάρη από τον Κύ­ριο.
Γι’ αυτό μας αφή­νει ο Κύ­ριος να πει­ρα­ζό­μα­στε, για να δο­κι­μά­σει τον ζήλο και την αγά­πη που έχου­με προς Αυ­τόν.
Γι’ αυτό απαι­τεί­ται υπο­μο­νή. Χω­ρίς υπο­μο­νή δεν γί­νε­ται ο άν­θρω­πος πρα­κτι­κός, δεν μα­θαί­νει τα πνευ­μα­τι­κά, δεν φτά­νει σε μέ­τρα αρε­τής και τε­λειό­τη­τας.

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής