Ο κόσμος σώζεται όταν θεραπεύονται οι καρδιές
Ο άνθρωπος
στέκεται στην άκρη του δρόμου
κρατώντας μια πέτρα στο χέρι.
Δεν ξέρει αν τη σηκώνει για τον άλλον
ή για τον εαυτό του.
Τόσο βαθιά έχει μπερδευτεί το πρόσωπο με το σφάλμα,
το τραύμα με το όνομα.
Μισεί τον αμαρτωλό
γιατί του θυμίζει την πτώση.
Αγαπά την αμαρτία
γιατί του ψιθυρίζει πως δεν φταίει.
Κι έτσι ζει διχασμένος,
με μια καρδιά που καταδικάζει
και μια ψυχή που συμβιβάζεται.
Μα υπάρχει ένας Άλλος τρόπος.
Σκύβει ο Θεός πάνω από τον άνθρωπο
όχι με σφυρί,
αλλά με φώς.
Βλέπει την πληγή
και δεν αποστρέφεται το σώμα.
Βλέπει τη σκουριά
και δεν πετά το σίδερο.
Μισεί το σκοτάδι
μα αγαπά το πρόσωπο που το κουβαλά.
«Δεν έχουν ανάγκη οι υγιείς από ιατρό»
κι η φράση αυτή δεν είναι έλεγχος,
είναι πρόσκληση.
Σαν να λέει:
έλα όπως είσαι,
με τον πυρετό σου,
με τη ντροπή σου,
με τη νύχτα που φωλιάζει στα μάτια σου.
Ο Ιατρός δεν φοβάται την ασθένεια.
Ούτε αηδιάζει από το τραύμα.
Το αγγίζει
και στο άγγιγμα αρχίζει η άνοιξη.
Ο άνθρωπος όμως
συχνά χτίζει θρόνους από αυστηρότητα.
Κάθεται επάνω τους
και μετρά τις πτώσεις των άλλων
για να ξεχάσει τις δικές του.
Μα η κατάκριση είναι παγετός·
παγώνει πρώτα εκείνον που την κρατά.
Αν θέλεις να μοιάσεις στον Θεό,
λύγισε.
Όχι από αδυναμία,
αλλά από έλεος.
Πολέμησε το αγκάθι μέσα σου
πριν δείξεις το αγκάθι του αδελφού.
Κι όταν τον δεις να πέφτει,
μην του θυμίσεις το χώμα
δώσε του το χέρι.
Γιατί μέσα σε κάθε αμαρτωλό
κρύβεται μια σπίθα που επιμένει.
Ένας μελλοντικός άγιος
που ακόμη φοβάται το φώς.
Κι αν τον κοιτάξεις με μάτια πικρίας,
η σπίθα θα μικρύνει.
Αν τον κοιτάξεις με μάτια Θεού,
θα γίνει φλόγα.
Μη μισήσεις ποτέ το πρόσωπο.
Το πρόσωπο είναι θαύμα,
ακόμη κι όταν είναι πληγωμένο.
Μίσησε μόνο το σκοτάδι
που του στερεί τη λάμψη.
Κι όταν νιώσεις την καρδιά σου
να σκληραίνει σαν πέτρα,
θυμήσου:
κι εσύ στάθηκες κάποτε ασθενής,
κι εσύ περίμενες ένα βλέμμα
που να μη σε συντρίβει.
Να μάθουμε να βλέπουμε.
Όχι με τα μάτια της πικρίας,
αλλά με τα μάτια που ανασταίνουν.
Γιατί ο κόσμος σώζεται
όχι όταν εξοντώνονται οι αμαρτωλοί,
αλλά όταν θεραπεύονται οι καρδιές.
Από τη σελίδα: “Αλέξανδρος Βατσικουρας”