ΑΓΙΕ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ, ΣΤΑΣΟΥ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ, ΣΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΑΣ, ΣΤΗ ΖΩΗ, ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ!
[+ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12/12/2025 ~ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΡΙΜΥΘΟΥΝΤΟΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ]
~ΜΙΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΣΙΩΠΗΛΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ!
Ήρθε… κι ας μην τον είδαμε όλοι…
Μετά τη Θεία Λειτουργία, στο ταπεινό χωλ του ναού μας, με πλησίασε μια απλή, γλυκιά κυρία.
Η φωνή της χαμηλή, γεμάτη σεβασμό και κάτι απροσδιόριστο… σαν να έτρεμε μέσα της κάτι που δεν χωρούσε σε λόγια.
Πάτερ μου… ένιωσα τόσο βαθιά ανάπαυση σήμερα…
Αλλά θέλω να ρωτήσω…
Ο πατήρ που στεκόταν δίπλα σας στη Λειτουργία… δεν θα έρθει μαζί σας για καφέ;
Την κοίταξα με απορία….
Ποιος πατήρ;
Ήμουν μόνος σήμερα στην Αγία Τράπεζα.
Τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα.
Σιώπησε για λίγο.
Έπειτα… ψιθύρισε:
Μα τον έβλεπα… στεκόταν δίπλα σας, σιωπηλός, γλυκύς, φορούσε ένα παλαιικό ράσο και… ένα ψάθινο καπέλο.
Ήταν εκεί όλη την ώρα.
Τον κοίταζα και αναρωτιόμουν: γιατί δεν μιλάει;
Και τότε, πριν καλά καλά προλάβω να της πω τίποτα, ένιωσε.
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
Και με φωνή τρεμάμενη με ρώτησε κάτι που είχα κι εγώ στο μυαλό μου.
Ήταν ο Αγιος Σπυρίδων;
Έμεινα κι εγώ σιωπηλός….
Τι να πεις όταν σε επισκέπτεται ο Ουρανός και περπατά ανάμεσά μας χωρίς να τον βλέπουμε;
Πόσες φορές περνούν οι Άγιοι δίπλα μας και δεν το καταλαβαίνουμε…
Μα σε καθαρές ψυχές, σε απλές καρδιές, σε ανθρώπους που λειτουργούν με τα μάτια της πίστης… ο Θεός αποκαλύπτεται.
Και Εκείνος που φορούσε το ταπεινό ψάθινο καπελάκι του, εκείνος ο επίσκοπος της αγάπης, ο φίλος των απλών και των φτωχών, ο Άγιος Σπυρίδων, ήρθε…
Ήρθε να σταθεί δίπλα στο Άγιο Θυσιαστήριο,
να προσευχηθεί μαζί μας, να σκεπάσει τον ναό, να δώσει ανάπαυση στους πιστούς.
Και δεν είπε λέξη.
Δεν χρειαζόταν.
Η παρουσία του μιλούσε από μόνη της.
Μιλούσε σιωπηλά, όπως μιλά μόνο η Χάρη.
Αδελφοί μου, η Θεία Λειτουργία δεν είναι μια τελετή.
Είναι ο Ουρανός στη Γη.
Είναι η στιγμή που οι Άγιοι, οι Άγγελοι και οι ψυχές μας γίνονται ένα σώμα.
Ό,τι δεν βλέπουν τα μάτια… το βλέπει η πίστη.
Και η πίστη είδε σήμερα… έναν Άγιο να στέκεται ανάμεσά μας.
Τιμή, δέος, ευγνωμοσύνη.
Όχι για μένα.
Όχι για το θαύμα.
Αλλά γιατί ο Θεός δεν μας ξεχνά.
Μας επισκέπτεται.
Μας στηρίζει.
Και επιτρέπει στην αγάπη Του να εμφανίζεται εκεί που υπάρχει σιωπή, ευλάβεια και καθαρότητα.
Άγιε Σπυρίδων,
μην πάψεις ποτέ να μας σκεπάζεις.
Στάσου δίπλα μας και στη Λειτουργία και στη ζωή.
Και όταν οι καρδιές μας παγώνουν,
έρχου… και ζέσταινέ τες με την παρουσία σου.
[ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ “Αρχμ Χριστοδουλος”]