Η πατρίδα μας μια λειψανοθήκη
~Κούρος Αλέξανδρος
Πώς να μετρήσεις τη θλίψη με σταγόνες;
Πώς να λογαριάσεις δάκρυα που αιώνες κυλούν
σε μάρμαρα ραγισμένα και σε βλέμματα παιδιών
που δεν πρόλαβαν να δουν το κάλλος,
μόνο να το θυμούνται μες στη σιωπή της ψυχής τους;
Η Πόλη, ναι, βασιλίδα και μάνα,
σταυρωμένη απ’ το σπαθί και τη βουλιμία,
από Φράγκους και Τούρκους,
από φίλους που έγιναν λύκοι
και λύκους που έγιναν θεριά.
Κι η Αγιά-Σοφιά όχι ναός μονάχα,
μα σώμα του έθνους, στήθος μητρικό
που γαλούχησε γράμματα, πίστη, ρωμιοσύνη.
Οι κίονες, όχι απλά πέτρα και βάρος,
μα λείψανα ενθρονισμένα,
καρδιές αγίων που σιγοκαίνε μέσα στους αιώνες
σαν καντήλι που το μυστικό του είναι φλόγα.
Έφτιαξαν οι Δυτικοί τράπεζες
με τα αργυρά μας δισκοπότηρα.
Μάτωσαν οι αγιογραφίες μας
και τις είπαν “τέχνη Αναγέννησης”.
Κι εμείς, που θρηνήσαμε μες στους αιώνες,
δεν ξεχάσαμε.
Μας είπαν ρομαντικούς, ξεπερασμένους,
μα κάθε φορά που σείεται η γη
οι πέτρες της Αγίας Σοφίας θυμούνται
και σείουν τις ψυχές μας.
Μέσα στους κίονες κοιμάται η Ελλάδα.
Όχι πεθαμένη, μα ζωντανή μες στο θαύμα,
ενθρονισμένη όπως τα λείψανα των ηρώων
που ποτέ δεν δέχτηκαν να προσκυνήσουν ξένους θεούς.
Η πατρίδα μας μια λειψανοθήκη.
Με κόκαλα αγίων και σκοτωμένων,
με παιδικά χαμόγελα στα πεζοδρόμια,
με μάτια γερόντων που κοιτούν προς την Ανατολή
και λένε: «Θα γυρίσει…»
Θα γυρίσει το ποτάμι.
Θα βγουν οι λίθοι απ’ τη σιωπή τους
και θα μιλήσουν με φωνή προφητική.
Κι η Αγιά-Σοφιά, όχι με σπαθί,
μα με μυστήριο και άγιο φώς
θα ξαναγίνει Εκκλησία.
Όχι γιατί το θέλουμε εμείς,
μα γιατί το θέλει η μνήμη.
Κι η μνήμη των λαών που δεν ξεχνούν
είναι δύναμη πιο τρομερή απ’ όλα τα όπλα.
Κράτα, λοιπόν, παιδί μου, αυτό το θρήνο
όχι για να πονάς,
μα για να θυμάσαι
πώς φτιάχνονται τα θαύματα.
~Κούρος Αλέξανδρος