“Ἂν ἔχεις ἁμαρτίες, να μήν ἀπελπιστεῖς- αὐτά δέν παύω νὰ σᾶς τά λέω συνεχώς- κι ἄν κάθε μέρα ἁμαρτάνεις, να μετανοεῖς καθημερινά· κι ἐκεῖνο πού κάνουμε στα παλιά σπίτια, ὅταν φθαρούν, δηλαδή τα σαπισμένα μέρη κι έτοιμάζουμε καινούρια καί ποτέ δέν ξεχνάμε να τα φροντίζουμε συνέχεια, αὐτό ἄς κάνουμε καί γιά μᾶς. Ἂν παλιώσεις σήμερα ἀπό τήν ἁμαρτία, να ἀνακαινίσεις τόν ἑαυτό σου μέ τή μετάνοια.
Καί εἶναι δυνατό, μπορεῖ νὰ πεῖ κανείς, νά σωθῶ, ἀφοῦ μετανοήσω; Καί βέβαια εἶναι!
Ὅλη τη ζωή μου την πέρασα μέσα στίς ἁμαρτίες καί ἄν μετανοήσω βρίσκω τη σωτηρία; Πολύ.
Ἀπό ποῦ γίνεται αὐτό φανερό; Ἀπό τή φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου σου. Γιατί δέ μετριέται ἡ φιλανθρωπία τοῦ θεοῦ, οὔτε μπορεῖ νά ἑρμηνευθεῖ μέ λόγια ἡ ἀγαθότητά Του!
Σκέψου μία σπίθα πού ἔπεσε μέσα στη θάλασσα· μήπως μπορεῖ να σταθεῖ ἐκεῖ ἤ νά φανεῖ; Ὅση σχέση ἔχει μία σπίθα μέ το πέλαγος, τόση σχέση ἔχει ἡ ἁμαρτία σε σύγκριση με τη φιλανθρωπία τοῦ θεοῦ· καί καλύτερα ὄχι τόση, ἀλλά πιο πολλή. Γιατί το πέλαγος ἀκόμη κι ἄν εἶναι μεγάλο, ἔχει ὅριο πού μετριέται· ἐνῶ ἡ φιλανθρωπία τοῦ θεοῦ εἶναι ἀπεριόριστη!”
Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος