Ι. Ν. «ΜΕΓΑΛΗΣ» ΠΑΝΑΓΙΑΣ – ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΘΗΒΩΝ

Αρχική » Posts tagged 'ΠΙΣΤΗ'

Tag Archives: ΠΙΣΤΗ

Ἐγὼ δὲν φεύγω ἀπὸ ᾿δῶ, Χριστέ μου, ἂν δὲν μοῦ φέρεις νὰ ταΐσω τὰ παιδιά μου, ποὺ δὲν εἶναι δικά μου· δικά Σου εἶναι.

Ἐγὼ δὲν φεύγω ἀπὸ ᾿δῶ, Χριστέ μου, ἂν δὲν μοῦ φέρεις νὰ ταΐσω τὰ παιδιά μου, ποὺ δὲν εἶναι δικά μου· δικά Σου εἶναι.

–Ποὺ λές, Μιχάλη τὸν λέγανε. Τὸν ἤξερα ἐγὼ προσωπικά. Στὴ Μυτιλήνη ζοῦ­σε, σ’ ἕνα κεφαλοχώρι. Ἄνθρωπος τί­­μιος, ἐργάτης, μὲ φόβο Θεοῦ πάνω του. Οἰκοδόμος ἦταν. Μεροδούλι – μεροφάι. Ὅλη τὴ μέρα στὴ δουλειά, καὶ τὸ βρά­δυ στὸ σπίτι, στὴν οἰκογένειά του. Εἶ­χε γυναίκα καὶ ὀχτὼ παιδιά. Οὔτε ἕνα, οὔτε δύο. Ὀχτὼ τοῦ Θεοῦ τὰ εἶχε. Ἡ γυναίκα του δὲν ἐργαζόταν. Καὶ νά ’θελε, ποῦ νὰ εὐκαιρήσει μὲ ὀχτὼ παιδιά; Ἕνα ἡμερομίσθιο, καὶ μ’ αὐτό, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τά ’βγαζαν πέρα. Δὲν τοὺς ἄφηνε ὁ Θεός. (περισσότερα…)

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΓΟΝΑΤΙΖΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΘΕΟ

Ἡ Μυρτώ (Σταυρὲ τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ δυνάμει Σου)

Ἡ Μυρτώ (Σταυρὲ τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ δυνάμει Σου)

-Μητροπολίτου Μεσογαίας Νικολάου «Ἐκεῖ ποὺ δὲν φαίνεται ὁ Θεός», σελ. 109-111
Θυμᾶμαι τὴ Μυρτώ. Ἕνα μικρὸ χαριτωμένο κοριτσάκι. Προσβλήθηκε ἀπὸ ὀξεία λευχαιμία.
Μὲ ἀπαράμιλλη σιωπὴ καὶ ὑπομονή, μὲ ἕνα γλυκύτατο βλέμμα ποὺ ἐξέπεμπε συνεχῶς τὸ χλωμὸ προσωπάκι της, ἀντιμετώπιζε τὶς πιὸ ἐπιθετικὲς θεραπεῖες ποὺ τῆς ἔκαναν.
Κι ὅσο ἦταν αὐτὴ ἀνεκτική, τόσο κατέρρεαν οἱ γονεῖς της, ποὺ σταδιακὰ ἔχασαν μαζὶ μὲ τὶς ἐλπίδες τους καὶ τὰ τελευταῖα ψήγματα τῆς πίστεώς τους. (περισσότερα…)

ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΣ

«Βίος σαν θάλασσα, πότε σε μπονάτσα και πότε σε τρικυμία»

«Βίος σαν θάλασσα, πότε σε μπονάτσα και πότε σε τρικυμία»

Καλοκαίρι ακόμη και οι περισσότεροι άνθρωποι τρέχουν να δροσιστούν στο δώρο που λέγεται θάλασσα. Χαίρονται σαν μικρά παιδιά, ευχαριστιούνται και απολαμβάνουν. Όμως η χαρά αυτή πρέπει να οδηγεί σε δοξολογία, αυτό να μην το ξεχνάμε ποτέ. Έλεγε ενας άγιος άνθρωπος, «η Χάρις του Θεού μενει περισσότερο χρόνο μεσα μας, όταν έχουμε δυο πράγματα, ταπείνωση και ευχαριστία…» Ας μάθουμε να λέμε ευχαριστώ Θεέ μου και δόξα σοι Κύριε… αυτές οι δυο φρασούλες φέρουν τεράστια ωφέλεια στην ύπαρξη μας, ανθίζουν μέσα μας χάρες και χαρές του Πνεύματος. (περισσότερα…)

«ΑΦΑΙΡΕΣΑ ΑΠ’ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ…»

Άγιος Παΐσιος: «Είσαι πιο ανόητος και από μια σαύρα…»

Άγιος Παΐσιος: «Είσαι πιο ανόητος και από μια σαύρα…»

Κάποτε ένας καθηγητής Πανεπιστημίου επισκέφθηκε τον Άγιο Παΐσιο και του είπε:
-Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι υπάρχει Θεός. Ξέρεις είμαι άνθρωπος μορφωμένος, ζω στη Δύση και όλα αυτά που λες και κάνεις μπορούν να εξηγηθούν με την λογική. Βέβαια κάποια δύναμη μπορεί να υπάρχει αλλά όσα λες περί Χριστού, περί μυστηρίων δεν τα δέχομαι. (περισσότερα…)

ΠΙΣΤΗ ΕΙΝΑΙ:

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΟΝΑΕΙ, ΖΕΙ ΚΑΙ ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ!»

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΟΝΑΕΙ, ΖΕΙ ΚΑΙ ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ!»

-Του π. Χαραλάμπους Παπαδόπουλου (Λίβυου)

Εάν νομίζεις ότι υπάρχει έστω ένα δάκρυ σου, που ο Χριστός δεν θα το λάβει υπόψιν του ή το αφήνει να πέσει στην γη δίχως νόημα, είσαι γελασμένος. Κάθε δάκρυ, πόνος και στεναγμός ανθρώπινος είναι και ένα καρφί στο σώμα του Χριστού, που τον πονάει και ζητάει την Ανάσταση Του. (περισσότερα…)

«Να ζητάμε από τον Θεό…»

«Να ζητάμε από τον Θεό…»

Γέροντας Γαβριήλ ~ Ιερά Μονή Οσίου Δαυίδ
Ζει Κύριος ο Θεός. (Αυτό έλεγε και ξαναέλεγε ο Όσιος Ιάκωβος). Είναι ζωντανός ο Θεός, ζωντανή η χάρις της Παναγίας μας, ζωντανή η χάρις των Αγίων μας. Όποιος τους επικαλέιται με πίστη (έλεγες ο Άγιος Ιάκωβος) εκείνοι τρέχουν και ικανοποιούν τα αιτήματά του πιστού χριστιανού. (περισσότερα…)

«ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

«Να ‘ναι ευλογημένο!»

«Να ‘ναι ευλογημένο!»

Σε μία βόλτα στο γειτονικό αλσος, έμεινε το βλέμμα μου σε ένα δέντρο φορτωμένο από το χιόνι. Το κοίταζα για λίγα λεπτά.
Άνοιξα κουβέντα μαζί του.
– Κουράγιο δεντράκι, του είπα, σε καταλαβαίνω γιατί μοιάζεις με την ψυχή μου. (περισσότερα…)

Ο ΜΠΑΡΜΠΑΜΗΤΣΟΣ ΚΑΙ Ο «ΑΓΝΩΣΤΟΣ» ΚΟΥΒΑΛΗΤΗΣ

Ο ΜΠΑΡΜΠΑΜΗΤΣΟΣ ΚΑΙ Ο «ΑΓΝΩΣΤΟΣ» ΚΟΥΒΑΛΗΤΗΣ

-Μια αληθινή ιστορία γεμάτη πίστη!!!…..
Ο χειμώνας βαρύς. Το χιόνι πολύ, και το κρύο τσουχτερό. Τα περισσότερα σπίτια ήσαν παγωμένα από την έλλειψη φωτιάς – και αυτό το έζησα παιδί.
Στο σπίτι για το οποίο μιλάμε είχε πέσει μεγάλη αρρώστια. Αφενός μεν από δυσεντερία, αφετέρου δε από ελονοσία.
Μικροί και μεγάλοι στρωματσάδα, οι μόνοι όρθιοι που είχαν μείνει ήταν ο παππούς και η γιαγιά.
Ένα πρωί λέγει ο παππούς: (περισσότερα…)

Ξανά…

Εμπιστευθείτε στο Θεό…